Dodano: 2009-11-13, ambasada Polski w Indonezji



Stosunki polsko-indonezyjskie

Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Indonezją 10 lat po ogłoszeniu niepodległości w tym kraju, we wrześniu 1955 r. Obecnie duże znaczenie w dwustronnych kontaktach Polski i Indonezji odgrywa współpraca resortów obrony oraz sił zbrojnych obu państw. Indonezja jest głównym odbiorcą wyrobów polskiego przemysłu obronnego w regionie Azji. Polskie firmy, poza samolotami Skytruck i śmigłowcami, sprzedają produkty o zaawansowanej technologii, m.in. systemy radarowe i stacje radiolokacyjne. 

 Indonezja jest krajem wielojęzykowym i wieloetnicznym. Zajmuje obszar ponad 5 000 kilometrów wzdłuż równika pomiędzy Azja i Australia, na którym rozrzuconych jest 17 000 wysp. W konstytucji Indonezji najważniejszą rolę odgrywa „Pancasila”, dosłownie pięć (panca) zasad (sila), w założeniu nierozłącznych i współzależnych: wiary w jednego i jedynego Boga; sprawiedliwej i cywilizowanej ludzkości; jedności Indonezji; demokracji; równości społecznej dla wszystkich Indonezyjczyków. Jakkolwiek dla przeciętnego Indonezyjczyka Pancasila może być tylko symbolem, to najważniejsze indonezyjskie partie polityczne (PDI-P i PD) żywo się do niej odwołują, co daję się już zauważyć przed wyborami do Sejmu, które odbędą się w kwietniu 2009 roku. Wybory te rozstrzygną kto zdobędzie w Indonezji władzę, a co za tym idzie wpływ na kształtowanie indonezyjskiej polityki zagranicznej. Już na kilka miesięcy przed wyborami widać na ulicach indonezyjskich miast ostrą wojnę plakatową. Aż 51 partii politycznych stanęło do wyborów, po których, w lipcu 2009, odbędą się wybory prezydenckie.

Najważniejszymi partnerami handlowymi dla Indonezji są Japonia, Singapur, Stany Zjednoczone, Chiny oraz Korea Południowa. Z indonezyjskiego punktu widzenia Polska odgrywa jedynie śladową rolę w kontaktach handlowych. Polsko-indonezyjskie obroty handlowe wyniosły w 2007 r. 502,6 mln dolarów, w tym polski eksport – 90,3 mln dol. a import z Indonezji – 412,3 mln dol, co stanowi nie więcej niż 0,2% obrotów handlowych, wobec niemal 20% z Japonią. Mimo to polskie firmy dynamicznie wchodzą na rynek indonezyjski, wiedząc, że wciąż jest to rynek chłonny i perspektywiczny. W polskim eksporcie do Indonezji dominują: broń amunicja, statki, łodzie oraz części samochodowe, jak i urządzenia elektryczne i mechaniczne. Polska importuje natomiast tekstylia, meble, produkty włókiennicze, naturalną gumę, kauczuk, tłuszcze i oleje roślinne, wyroby chemiczne. Rozpoczęty w 2000 r. program rozwoju współpracy przemysłów obronnych naszych państw zaowocował w ostatnich trzech latach zawarciem kontraktów w wysokości 170 milionów USD. Od czerwca 2006 r. oba kraje łączy umowa o współpracy w dziedzinie obronności.

Donald Tusk, już w 2007 roku podkreślił podczas spotkania z przewodniczącym Izby Reprezentantów Republiki Indonezji Agung Laksono, że Polska jest zainteresowana rozszerzeniem współpracy z Indonezją. Zdaniem szefa polskiego rządu, brak spraw spornych w stosunkach dwustronnych, podobne spojrzenie na wiele kwestii globalnych, a także wielki potencjał ekonomiczny Indonezji oraz przynależność Polski do stanowią podstawę do budowania bliskich relacji między państwami. Jednym z kroków, które zostały przedsięwzięte była próba organizacji targów, w celu popularyzacji Indonezji i umożliwienia polskim biznesmenom nawiązania kontaktów handlowych z firmami w Indonezji.

Odpowiedzią na ten odzew były Pierwsze Indonezyjskie Targi Handlu, Inwestycji i Turystyki w Europie Środkowo-Wschodniej (IE-CEE), które odbyły się w Warszawie w dniach 7 – 10 maja 2008. Targi te były owocem współpracy 9 Ambasadorów Indonezji akredytowanych w Europie, podjętej w oparciu o analizy eksperckie mówiące o tym, że Indonezja jako kraj azjatycki powinna osiągać lepsze rezultaty ekonomiczne w kontaktach z krajami europejskimi. Sukcesem polskiego rządu było umiejscowienie targów w stolicy Polski. Zdaniem urzędników indonezyjskich Polska jest idealnym miejscem, by stać się punktem wyjściowym, bramą do wszystkich krajów europejskich, których rynek sięga niemal 580 milionów obywateli. Polska ma więc szansę stać się lokomotywą a równocześnie punktem wyjściowym do prowadzenia interesów z Indonezją, największym krajem członkowskim ASEAN-u. Jak do tej pory była to największa indonezyjska impreza wystawiennicza w Europie. Targi były dobrą okazją by podpisać dnia 8 maja 2008 r. dokument zatytułowany: „Porozumienie w sprawie wymiany kulturalnej i edukacyjnej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indonezji na lata 2008-2011”, przedłużającym i rozszerzającym zasady współpracy kulturalno-edukacyjnej pomiędzy Polską a Indonezją, zawartej w umowie podpisanej 24 kwietnia 2003 r. W ramach współpracy Indonezja zobowiązuje się, między innymi, do przyznawania rocznie stronie polskiej łącznie 2 miejsc na studia lub 9-miesięczne staże naukowe oraz zapewnienie polskim studentom pragnącym uczyć się języka, kultury i sztuki Indonezji do 20 miejsc rocznie w ramach Programu Darmasiswa, który cieszy się dużą popularnością.

W październiku 2008 na odbywającym się w Pekinie szczycie Azja-Europa (ASEM) na temat gospodarki światowej i kryzysu finansowego, spotkali się członkowie trzech państw „odpowiedzialnych” za prace nad ochroną klimatu: Polska, Dania i Indonezja. Podczas spotkania Donalda Tuska z Susilo Bambangiem Yudhoyono, prezydentem Indonezji i Andersem Foghem Rasmussenem, premierem Danii, ustalono, że kryzys finansowy na świecie nie może posłużyć jako pretekst do opóźnienia prac i negocjacji nad ochroną klimatu. Rozmówcy odbyli również wideokonferencję z sekretarzem generalnym ONZ Ban Ki Munem. Zdaniem szefa polskiego rządu kraje zależne od węgla muszą uzyskać pewność, że dla ich gospodarek ochrona klimatu nie będzie zagrożeniem.